سید مرتضی احمدپور – چالش روز
یکی از وجوه متمایز جوانان تبریزی که آنها را درزمان جنگ و هم پس از آن متفاوت نشان می داد دو عنصر غیرت دینی، اجتماعی و جدیت در کار و تلاش بود، جوانانی که در سالهای جنگ تحمیلی با پیشگامی در میادین جنگ و خط شکن بودن نشان دادند که غیرت آذربایجانی و تبریزی در مقایسی متفاوت تعریف می شود.
در سالهای پس ازجنگ نیز این جوانان تبریزی بودند که در عرصه کار و تلاش منتظر امتیازات و وامهای دولتی نماندند و آستین ها را بالا زده و کارخانه ها و کارگاه های بزرگ و کوچکی برای تولید ثروت و کارآفرینی خلق کردند.
در یکی دو دهه گذشته نیز سهم جوانان تبریزی و آذربایجانی از آسیب پذیری های فرهنگی و اجتماعی ، حتی اعتیاد کمتر از دیگر کلان شهرهای کشور بود و تداوم عناوینی چون شهر بدون گدا با وجود مشکلات اقتصادی و بیکاری نشان از وجود فضایی متفاوت از سبک کار وزندگی در این شهر و منطقه می داد.
اما در دوسه سال اخیر فضای فرهنگی و اجتماعی در تبریز به ویژه در مناطق شرق و شمال شرق این شهر بسیار متفاوت شده و البته این تغییر را در مناطق مرکزی حتی بافت های سنتی شهر نیز مشاهده کرد.
کارخانه داران تبریزی که در سالهای اخیر با نیروی کار اضافی مواجه بودند اکنون با جوانانی روبرو هستند که حاضر به کار کردن نیستند و خیابان گردی با پول حداقل توجیبی را به کار و پس انداز که خصلت بارز آذربایجانی هاست ، ترجیح می دهند.
جوانانی که دور دور و خیابان گردی را به کتابخانه ترجیح می دهند و کافه نشینی و دور همی های مختلط را بهتر از باشگاه های ورزشی می دانند.
افزایش مصرف قلیان و سیگار در میان زنان و دختران تبریزی ، بی توجهی به حجاب و روی آوردن به تفریحات مختلط در ویلاهای اطراف شهرو استفاده از اصطلاحات خارجی که هویت فرهنگی و باورهای اجتماعی آنان را نشانه گرفته، حقیقتی تلخ و نشانه ای از ترک های عمیق در سبک زندگی جوانان تبریزی است.
زندگی شبانه که زمانی برای تبریزیها بیگانه بود اکنون به یک سبک زندگی جوان پسند مبدل شده و اکثر جوانان تبریزی ترجیح می دهند شب را به دور همی ، چت کردن با همسالان و یا تماشای فیلم و بازی در شبکه های مجازی بگذرانند.
به نظر می رسد این ترک های اجتماعی که از سالها پیش در کلان شهرها ملموس بوده و اکنون تبریزیها را بی نصیب نگذاشته بیش از هر چیز از زلزله های ارتباطی میان والدین ، اولیا و فرزندان ناشی شده و مربیان مدارس نیز مانند گذشته نمی توانند در محیط فیزیکی مدارس داشته های فرهنگی خود را سینه به سینه به نسل جوانتر منتقل کنند.
